تمام شخصیت های این داستان تخیلی هستند و تمام شباهت ها تصادفی است و به تخیلات شما بر می گردد

من گفته بودم قبلاً هم گفته بودم ولی بازم کسی قبول نکرده بود اصلا قرار نبود که اینطوری بشه قرار نبود که من اینجا به دنیا بیام تا اونجایی که منو تو جریان گذاشته بودن قرار بود اولین نوه ی پسری یه خان بشم که بچگیم تو خوردنیها و پوشدنیهای گرون بگذره حرفم هم از همون بچگی برو داشته باشه (هر چی باشه نوه ی خان بودم)همه رو بزنم و مثل سگ از بابام بترسم...بابام منو دعوا کنه و هر از گاهی هم مادرم با جیغ و گریه منو از زیر دست و پاش بکشه بیرون. درس رو خداییش گذاشته بودن به عهده ی خودم ولی گفته بودن که به هر حال عاقبتی نداره چون آخرش بعد از دیپلم ول می کنی. جوون که شدم یکه بزن محل شم فقط پیراهن چهارخونه بپوشم همه عاشق من بشن و من عاشق دوتا دختر که یکیشون پر از ناز و ادا باشه و یکی هم محل سگم هم نزاره آخرشم برا جفتشونم گریه کنم و به هیچ کدوم نرسم ...با یه دختر 8 سال کوچیکتر از خودم ازدواج کنم و مثل بابام که هر روز تو کوچه داد و بیداد می کنه زنمو بزنم هر از گاهی هم دختر کوچیک همسایمون رو که از بچگیش میشناسمش ببینم لبخند بزنم و بپرسم چطوری شیطون اونم لبخند شیطنت امیزی بزنه و با لحن خاصش بگه خوبم و در بره  دیگه تا آخرشم قرار نبود بیشتر از این رابطه یا دیداری بین ما باشه فقط هر از گاهی ببینم که باباش ماشین رو روشن می کنه اونم بدوبدو در رو میبنده  و سوار ماشین میشه که باباهه دخترشو بزاره دانشگاه و من حسرتش رو بخورم که دنیا چقدر به کامشه همین دیگه هیچی...

قرار نبود وقتی چشمو باز می کنم که توی یه بیمارستان توی رشتم و بچه ی دوم واخر یه خانواده ی 4 نفرم...اصلا قرار نبود من تو الیگودرز و خرم اباد بزرگ شم یه خورده مغرور باشم و خیلی زودرنج تا یکی بگه پغ یه گوشه تا صبح گریه کنم...قرار نبود با خانوادم بیام هشتپر زندگی کنم و شاعر و نویسنده ی الکی بشم قرار نبود حساس شم و همه اعصابمو خرد کنن منم مال همه رو کنکور که بدم خراب کنم و بازم تو همین خراب شده بمونم و همه برن

نمی دونم چطور بشه که یکی بیاد بگه عاشقتم و وقتی من عاشق شم بزاره بره و من شروع کنم به هذیان نویسی و افسرده بشم و همش غمگین باشم بعدشم صدای داد و بیداد پسر بزرگ همسایه رو که زنشو میزنه بشنوم که هر از گاهی منو میبینه و سلام می کنه و دوتا شیطون میزاره وسط حرفاش و می خنده منم برا اینکه در برم لبخند بزنم و بگم خوبم و مثل قرقی دررم.

بعد دوباره با یکی آشنا شم که خودم خواسته بودم و همش تو شک دوست داشتن یا نداشتن از طرف اون باشم و باز خزعبل بخونم و بنویسم ...تا بلاخره یادم بیوفته قرار بوده چی بشه  و به من چی گفته بودن و حالا چی شده و چه جوری سرم رو کلاه گذاشتن ..منم می خواستم یه ادم بیفکر و تنبل باشم توی این مملکت پسر بودن موفقیت بزرگی محسوب میشه چه برسه نوه ی پسری خان بودن! حالا کجا اشتباه شده و یا کلک زدن و ما دوتارو عوض کردن نمی دونم منم رفتم گفتم آقای فلانی یا در واقع خانم فلانی حالا هر چی بوده گذشته 20 سال از من 30 سال از تو اونجام سر من کلاه رفته در واقع من بازنده ام ..ایراد نداره بیا برو سر زندگی خودت منم برم سر زندگی خودم...خندید بعد که اصرار کردم و زدم شیشه ماشینشو در واقع ماشینمو شکستم اون بیشرف هم رفت گذاشت کف دست بابای من درواقع بابای خودش اونم پدر منو دراورد...منم که دیدم اینجوریه بعد از یه مدت تصمیم گرفتم خودکشی کنم آخه این جرمه؟ این همه ادم خودکشی می کنن حالا گیرم که موفق نشن اونارو میگیرن میندازن زندان یا تیمارستان؟ بعد گفتم خوب من اگه این جسمو بکشم که بازم به نفع اونه چون اونو کشتم اون از این زندگی نکبت خلاص شده منم تصمیم گرفتم جسم اصلیمو بکشم اینجوری شد که خودمو یعنی نوه ی اول خان رو کشتم حالا هی من می گم هی شما قبول نمی کنید که من خودکشی کردم باور کنید سر من کلاه رفته اخه می گم که قرار نبود اینجوری بشه

تمام شخصیت های این داستان تخیلی هستند و تمام شباهت ها تصادفی است و به تخیلات شما بر می گردد

من گفته بودم قبلاً هم گفته بودم ولی بازم کسی قبول نکرده بود اصلا قرار نبود که اینطوری بشه قرار نبود که من اینجا به دنیا بیام تا اونجایی که منو تو جریان گذاشته بودن قرار بود اولین نوه ی پسری یه خان بشم که بچگیم تو خوردنیها و پوشدنیهای گرون بگذره حرفم هم از همون بچگی برو داشته باشه (هر چی باشه نوه ی خان بودم)همه رو بزنم و مثل سگ از بابام بترسم...بابام منو دعوا کنه و هر از گاهی هم مادرم با جیغ و گریه منو از زیر دست و پاش بکشه بیرون. درس رو خداییش گذاشته بودن به عهده ی خودم ولی گفته بودن که به هر حال عاقبتی نداره چون آخرش بعد از دیپلم ول می کنی. جوون که شدم یکه بزن محل شم فقط پیراهن چهارخونه بپوشم همه عاشق من بشن و من عاشق دوتا دختر که یکیشون پر از ناز و ادا باشه و یکی هم محل سگم هم نزاره آخرشم برا جفتشونم گریه کنم و به هیچ کدوم نرسم ...با یه دختر 8 سال کوچیکتر از خودم ازدواج کنم و مثل بابام که هر روز تو کوچه داد و بیداد می کنه زنمو بزنم هر از گاهی هم دختر کوچیک همسایمون رو که از بچگیش میشناسمش ببینم لبخند بزنم و بپرسم چطوری شیطون اونم لبخند شیطنت امیزی بزنه و با لحن خاصش بگه خوبم و در بره  دیگه تا آخرشم قرار نبود بیشتر از این رابطه یا دیداری بین ما باشه فقط هر از گاهی ببینم که باباش ماشین رو روشن می کنه اونم بدوبدو در رو میبنده  و سوار ماشین میشه که باباهه دخترشو بزاره دانشگاه و من حسرتش رو بخورم که دنیا چقدر به کامشه همین دیگه هیچی...

قرار نبود وقتی چشمو باز می کنم که توی یه بیمارستان توی رشتم و بچه ی دوم واخر یه خانواده ی 4 نفرم...اصلا قرار نبود من تو الیگودرز و خرم اباد بزرگ شم یه خورده مغرور باشم و خیلی زودرنج تا یکی بگه پغ یه گوشه تا صبح گریه کنم...قرار نبود با خانوادم بیام هشتپر زندگی کنم و شاعر و نویسنده ی الکی بشم قرار نبود حساس شم و همه اعصابمو خرد کنن منم مال همه رو کنکور که بدم خراب کنم و بازم تو همین خراب شده بمونم و همه برن

نمی دونم چطور بشه که یکی بیاد بگه عاشقتم و وقتی من عاشق شم بزاره بره و من شروع کنم به هذیان نویسی و افسرده بشم و همش غمگین باشم بعدشم صدای داد و بیداد پسر بزرگ همسایه رو که زنشو میزنه بشنوم که هر از گاهی منو میبینه و سلام می کنه و دوتا شیطون میزاره وسط حرفاش و می خنده منم برا اینکه در برم لبخند بزنم و بگم خوبم و مثل قرقی دررم.

بعد دوباره با یکی آشنا شم که خودم خواسته بودم و همش تو شک دوست داشتن یا نداشتن از طرف اون باشم و باز خزعبل بخونم و بنویسم ...تا بلاخره یادم بیوفته قرار بوده چی بشه  و به من چی گفته بودن و حالا چی شده و چه جوری سرم رو کلاه گذاشتن ..منم می خواستم یه ادم بیفکر و تنبل باشم توی این مملکت پسر بودن موفقیت بزرگی محسوب میشه چه برسه نوه ی پسری خان بودن! حالا کجا اشتباه شده و یا کلک زدن و ما دوتارو عوض کردن نمی دونم منم رفتم گفتم آقای فلانی یا در واقع خانم فلانی حالا هر چی بوده گذشته 20 سال از من 30 سال از تو اونجام سر من کلاه رفته در واقع من بازنده ام ..ایراد نداره بیا برو سر زندگی خودت منم برم سر زندگی خودم...خندید بعد که اصرار کردم و زدم شیشه ماشینشو در واقع ماشینمو شکستم اون بیشرف هم رفت گذاشت کف دست بابای من درواقع بابای خودش اونم پدر منو دراورد...منم که دیدم اینجوریه بعد از یه مدت تصمیم گرفتم خودکشی کنم آخه این جرمه؟ این همه ادم خودکشی می کنن حالا گیرم که موفق نشن اونارو میگیرن میندازن زندان یا تیمارستان؟ بعد گفتم خوب من اگه این جسمو بکشم که بازم به نفع اونه چون اونو کشتم اون از این زندگی نکبت خلاص شده منم تصمیم گرفتم جسم اصلیمو بکشم اینجوری شد که خودمو یعنی نوه ی اول خان رو کشتم حالا هی من می گم هی شما قبول نمی کنید که من خودکشی کردم باور کنید سر من کلاه رفته اخه می گم که قرار نبود اینجوری بشه